|
 t
iennige wat wy fan ’e skiednis leare is dat wy der neat fan
leare, wurdt soms spitich opmurken. Ik wit net oft it wier is. Ja,
de konstatearring dat wy neat leare fan ’e skiednis is krekt,
mar moat ús dat muoie? ‘Het leven heeft mij goddank niets
geleerd’, skriuwt Nescio, en dat klinkt my as in jubel yn
’e earen, dat fyn ik fitaal, dat is in utering fan minsklike
gruttens en grutskens. It is ek myn ideaal om like stom út dit libben
te skieden as ik deryn kommen bin. Sil it
libben my wat leare? Ik sil it libben wat leare! De konsekwinsje dêrfan is dat jo
deselde stommiteiten mear as ienkear úthelje. Ik wist dat ik mysels
net twinge moast ta skriuwen, want dan kaam der gjin goede tekst.
Dochs haw ik yn ’e jierren ’95-’97 wer dwaande
west mei in literêre put wurk dêr’t de echte literêre motivearring
foar ûntbriek. Ik hie myn draai net op Noardlike Hegeskoalle. Lesjaan
is moai wurk, in lesroaster meitsje, in tintamenroaster meitsje,
modulen skriuwe, dat is ek allegearre moai wurk. Mar dat  ferdomde
management, dat erflik gesoademiter
fan jins bazen en boppebazen. Ik ha wittefaak sliepeleaze nachten
hân, dan om healwei fjouweren hinne der wer ôf en oan ’e jenever.
De oare moarns in seare kop. Ik tocht, ik moat wat ôflieding ha
foar myn tinzen, ik moat wat moais dwaan, ik moat in boek skriuwe.
Ik fûn dit út: yn it ramt fan it jier 2000 soenen tolve Friezen,
manlju en froulju, rinnende de trije Fryslannen bereizgje en petearje
oer de takomst fan Fryslân. Alle jûnen soe ien fan harren, of ien
fan bûten de groep, in folksaardich ferhaal fertelle. De reis soe
tolve wiken duorje en oan elke wike soe ik in haadstik besteegje.
Ik ha de hele hinnereis útstippele en alle kempings besocht dêr’t
myn folk oernachtsje soe. Yn 1997 haw ik twaris mei de kampearauto
nei Dútslân west, Fehr helendal befytst en besjoen, hele Söl befytst
en besjoen en alle nijsgjirrichheden fêstlein mei it fototastel
en de diktafoan. Hjerst 1997 hie ik trije haadstikken ôf en ik wie
net tefreden. Ik haw dy trije haadstikken foarlein oan lêzers fan
’e KU en dy seinen wat ik ek al tocht hie. Dit wie neat
mei neat. De losse ferhalen koenen der wol op troch, mar it ramt
wie flut. In part fan ’e ynlieding hat yn it desimbernûmer
fan Trotwaer 1999 stien, de folksaardige ferhalen binne yn 2000
by de KU ferskynd. De rest is delete (fan it tiidwurd 'deleetsje').
As it libben noch wat jierren foar my yn petto hat, sil dit de lêste
stommiteit grif net west ha.
|
