|
 et
alle literatuer kin dreech en djipdollend wêze, der moat ek wat
wêze inkeld foar de ferdivedaasje. Om dy reden haw ik in pear detektives
skreaun. Hoelang’t ik mei de earste omwraksele haw, wit ik
net mear, de twadde is skreaun  yn
twintich dagen, alle dagen in heal haadstik. As men
in plot hat, is it fierders ynfoljen fan
it skema. Ik
ha letter noch wolris in plot betocht, mar noait wer de nocht hân
om in detektive te skriuwen. Ik leau ek n et
dat ik in grut ljocht bin yn dit sjânre.
Alhoewol, op myn twadde
boek haw ik in goede respons hân. Op ’en minsten twa Frjentsjerters
hawwe it mei nocht lêzen. In âld wiif hat my ferteld dat se bang
wie om by tsjuster troch de stêd te fytsen, omreden fan de man sûnder
gesicht. Geart fisker sei my dat ik him winliken ek wol neamd hawwe
koe. As Bokma mei syn hûn oer it bolwurk rûn, dan hie ik dochs fertelle
kinnen dat Geart de ielfûken yn ’e grêft sette? Dat hat my
allegear tige goed dien, ik fielde my suver in stedsskriuwer.
Ien ding wol ik noch sein
hawwe foar’t dizze wrâld nei syn ûnkearbere ein giet: Bokma
en Bols hienen de foarnammen fan myn beide bruorren, Willem en Sytse.
|
